Uslanmaz serseri ve aklına düşenler…

Bir parça efkârın gölgesinde,
Gözlerim yine hasret dolu.

Bu özlemi bir defter yaprağına yazmayı denesem,
Kağıt benliğini unutur, yanar, kül olur.

Bu özlemi bir kadehe koyup içmeyi denesem,
Bardak benliğini unutur, dökülür, sarhoş olur.

Bu özlemi bir damla yaşa koyup ağlamayı denesem,
Gözlerim benliğini unutur, kurur, kör olur.

Bu özlemi bir mendile sarıp, saklamayı denesem,
Yarın benliğini unutur, döner, bugün olur.

Bu özlemi bir gemiye atıp, gurbete yollamayı denesem,
Gemi benliğini unutur, savrulur, kaybolur.

Ve ben bu özlemi bir adak adayıp, vuslata kurban etmeyi denesem,
Belki yar benliğini unutur, kavuşur, benim olur.

…

Özlemi kadehler dolusu içtik.
Hasreti anlatan kağıtlar yaktık.
Dudaklarımız değilde, kendi gözyaşlarımız avuttu yanaklarımızı.
Koskoca bir sandık doldurduk sardığımız mendillerle.
Gemilerin rotası hep en uzaklara…
Biz sarhoş olduk.
Biz kül olduk, savrulduk.
Ve ağladık.
Özlemi bir türlü yarına gömemedik.

Hey sen! Hasret gemisi!
Birgün yolun düşerse buralara,
Özlemi kurban et vuslata…

Ozan Ferah 16-17 Mart 1999