Uslanmaz serseri ve aklına düşenler…

Bu akşam da mı böylesin ?
Gözlerinde aynı hüzün var,
Eskiden olduğu gibi.
Daha önce de yaşamıştın bu çelişkiyi.

Hep aynı şeyleri yaşıyorsun.
Sen galiba adam olmayacaksın.
Zaten incinmişti kalbin, zaten kırık.
Hâlâ zorluyorsun onu, yeni bir sevda uğruna.

“Daha kimbilir neler olacak.” mı diyorsun ?
Sanki bunları da önceden duymuştun.
Belki unutmuştun, belki yine unutacaksın.
Ama sen, o ince ruhunla yeniden üzüleceksin.

İncinmesin diye uğraştığın çiçekler,
Tüm güzellikleri ve şahanelikleriyle,
Seni gün geliyor bile bile eziyorlar.
Paramparça, tane tane ayırıveriyorlar.

Güçsüz ve dermansız bir açlık içerisindesin.
Bocalıyor, hırslanıyor, kızıyor,
Fakat sonunda daha bilinmez oluyorsun.
Çocuk sen adam olmuyorsun.

Yanakların yine ıslanacak.
Başın yine saklanacak dizlerinin arasına.
Dudaklarında biraz kan,
Gülüşlerinde yalan olacak.

Bedenin yorgun argın,
Düşüncelerin, mutların, yarınların dargın.
Bakışların biraz boş,
Şu deli gönlün sarhoş olacak.

Daha kaç kere yaşayacaksın aşkları sersefil.
Hani birgün gelecek, sen olacaktın çekip giden..
Yine mi yeniliyorsun, yine mi pes ediyorsun ?
Çocuk; sen adam olmuyorsun…

Ozan Ferah 30 Ekim 1997