Uslanmaz serseri ve aklına düşenler…

Ankara Tandoğan Meydanına sabah 9:30da ulaştık. Kalabalık usul usul artarken, Cumhuriyete olan inancını ve ne denli büyük bir güçle savunacağını sloganlarla haykırıyordu. Benim şahit olduğum kadarıyla 5′inden 75′ine insanlar ellerinde en azından kükük bir Türk bayrağıyla ama yüreklerinde kocaman bir vatan sevdasıyla oradaydılar.

Her birey yalnız olmadığını, daha doğrusu onun gibi milyonlarca olduğunu anlamın tebessümüyle önce miting alanına yerleşti. Dakikalar ilerledikçe meydana sığamaz olduk. Cadde cadde, sokak sokak ve hatta boş bir ağaç dalı bırakmazmışcasına heryer dolduruldu. Sıkışık ama çok mutluyduk.

Sloganlar, tezahüratlar, haykırışlar, marşlar, şarkılar, türküler, gözyaşları…
Akın akın Anıtkabire doluştuk. Kilometrelerce bayraklar. Anlatılamaz ancak yaşanabilir bir kırmızılık. En değerli hazinesine, namahremine uzanmış kirli ellere bir öfke gibi kıpkırmızı. Binlerce Atatürk posterleri.
Yaşlısı: 5 torunum var. Onlar için buradayım.
Genci: Genciz. Güçlüyüz. Atatürkçüyüz.
Ve çocuğu (her bireyi gibi): Tayyip pabucu yarım, çık dışarıya oynayalım.

Oradaydık. Gelemeyenler için de. Birdik, kim olursak olalım. Ve biliyorum oradasınız, benim gibi.
Biz…

Cumhuriyetiz.
Lâikiz.
Mustafa Kemal’in askerleriyiz!
Mustafa Kemal’iz.
Bizler Türkiye Cumhuriyeti’yiz!

Cumhuriyet Mitingi